Voor altijd een zwervend bestaan

Doordat ik de dood ineens bijna recht in de ogen keek, gelukkig is hij nu weer op ruime afstand geraakt, ging ik erover nadenken. Over hoe het verder met mij zou moeten als ik eenmaal zover kwam. Want ik ben dan wel onsterfelijk totdat bewezen is dat dat niet zo is, toch wil ik ook rekening houden met wat na het eventuele overlijden met mij moet gebeuren. Begraven of cremeren is dan de eerste vraag.

bos

bos

Milieubewustzijn zit diep ingebakken in mijn leven en dat wil ik graag doortrekken na mijn, eventuele, dood maar dood zijn is niet heel milieuvriendelijk. Ik heb weleens ergens gelezen dat het menselijk lichaam eigenlijk behandeld zou moeten worden als chemisch afval. Zelfs mijn lichaam zit ongetwijfeld vol vieze stofjes. Dus begraven is niet heel schoon, bovendien nemen al die lichamen veel ruimte in, moet dat graf verzorgd worden en betaald. Aan de andere kant is een graf een plek die nabestaanden kunnen bezoeken.

Verbranden is ook zo iets. Een voordeel is dan wel dat mocht je per vergissing niet echt dood zijn, je dat daarna wel bent. Er blijft weinig van je over, een paar kilo as. Heel milieuvriendelijk is het ook niet.

de zee
de zee

Ik kies voor de laatste optie. Een kist lijkt me niet nodig, doe mij maar in een zak van hennep, ruikt het tenminste ook nog lekker ;-).

de bergen
de bergen

Instructies voor daarna: ik wil dat mijn as verstrooid wordt op zoveel mogelijk plekken. In zeeën en oceanen, in de bergen, in bossen en rivieren. Zodat ik eindelijk overal heen kan gaan waar dat in mijn leven niet gelukt is. Zodat ik kan blijven zwerven en eindelijk echt in de breedte, op verschillende plaatsen tegelijk, kan zijn.

4 gedachten over “Voor altijd een zwervend bestaan”

  1. gewoon in een lijkwade van linnen, geeneens een kisje.
    Maar ik zal er hopelijke niet meer bij zijn. leef nog lang en gelukkig!!!!!!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *